Categorie archief: muziek

Genk on stage

genk-onstage.jpg

Genk staat dit weekend on stage, en dat zullen ze geweten hebben! Met een portie nietsontziend enthousiasme trokken drie onverschrokken Antwerpenaren op expiditie richting de bebouwde kom rond het Fenix stadion. Gewapend met zowel “King”- als “mentosfruit”-muntjes zou deze barre tocht onze bloedblijnen in het niets doen herrijzen, vals plat gewoonweg plat doen lijken, en de stinkbak van menig hamburgerfressende Genk supporter neutraliseren.

De jonge honden van bluetrain speelden aanstekelijke bluesrock, die op instemmend geknik en zelfs vingergeknip kon rekenen. De weergoden waren hen bovendien gunstig gezind: mooi meegenomen! Al zullen zij stellen dat je geluk afdwingt. En misschien klopt dat wel.

The Karma Police tribute was een ander paar mouwen. Deze groep coverde nummers van The Police en speelden ook nog Karma Police (van Radiohead). Wat een kutconcept.

Mintzkov was uitstekend. Hun albumpresentatie enkele maanden geleden in Trix viel wat tegen: ze stonden onzeker op het podium, waren nog niet op elkaar ingespeeld en geluidstechnisch zat het hen ook niet mee. Gisteren stonden ze echter vol overtuiging op het podium, speelden ze krachtig en doelgericht. Bovendien hadden ze attitude te over (sigaretjes, leren frakskes, zwanskes, Lies Lorquet). Het limburgse publiek was eerder aan de makke kant.

Overall een aangename kennismaking met de stad Genk en de Genkenaars. Genk on stage loopt nog tot 24 juni, doen!

P.S.: Kent iemand café “’t Bergske” in Genk?  

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder muziek

Wonen in een Moeras

Gisterenavond streek te Wijnegem de ‘Mini Road Show’ neer, een toneelvoorstelling van het weergaloze Marthatentatief (De Zoologie, Magic Palace, Klein Jowanneke…). Ruth Beeckmans en Tom Clement vertelden samen het verhaal van hun ongewone vader en hun ongewone gezinssituatie, sfeervol begeleid en bekrachtigt door het bluesy samenspel van de Clement Brothers. Ze verhaalden over opgroeien in de ‘vuilbak van ’t Stad'(de buurt begrenst door de bisschoppenhoflaan, Sportpaleis en Albertkanaal), over vogels die in uwen bek kunnen speken, en de gigantische platencollectie van vaderlief. Op grootse en sociaal voelende wijze worden door het Marthatentatief hedendaagse sociale problematieken naar het grote publiek toe vertaald. De voorstellingen die ze brengen, gebaseerd op gesprekken met betrokken partijen of ontsproten aan het brein van Johan Petit, gaan rechtstreeks naar het hart en zorgen daar voer ne knak, zo da ge een bitje naar asem moet snakke.

Om voor de rest van het leven te onthouden, en misschien ook wel een aardige binnenkomer op het examen stadssociologie: ” Ons buurt, da was gelijk een moeras. Oe harder da ge daar weg probeerde te grake, oe dieper da ge me a voete verder in de shit zakte. En as ge wa chance had, en ge kon toch aan die zuigende stronthoop ontsnappe, dan konde nort stad verhuize. Maar wa wij ni wisten, en da wiste de mense van ’t Stad wel, was da wij stoenke. Wij ware vuil. Dus die paar die konnen ontsnappen aan dees misére, kwamen vaak even snel terug as da se vertrokken ware: want in ons wijk stoenke die mensen ni. Ier, da was die unnen thuis. Daar konnen ze un eige zen.” (vrije vertaling, RJW)

  • Flarden tekst van het Marthatentatief (het lezen waard)

  • ietzeggen.pdf (over de blokken op het Kiel)

  • afsluiter.pdf (over het leven int algemeen, een maatschappij-analyse)

  • ivotadic.pdf (over de blokken op het Kiel)

1 reactie

Opgeslagen onder muziek

Seven Ages of Rock

hendrix.jpgBBC2 schrijft geschiedenis: met de zevendelige docu-reeks ‘Seven  Ages of Rock’ krijgt het ter ziele gegane ‘Top of the Pops’ een iets  ruigere, maar desalniettemin nostalgisch terugblikkende opvolger toegewezen. Zeven afleveringen lang wordt het relaas van de rockmuziek verteld, beginnende bij de aanstekelijke deltablues waar Jimmy Hendrix en consoorten zich op baseerden, en eindigend met de door de Artic Monkeys aangevoerde my space generatie van vandaag de dag.  Waar in de eerste aflevering de geboorte van de rock onder de loep genomen werd (met onder andere Jimmy Hendrix, The Rolling Stones en The Who), kwamen in aflevering twee onder meer  ‘The Velvet Underground’, ‘Pink Floyd’ en ‘David Bowie’ aan bod. Deze groepen luidden immers een nieuwe periode in de rockmuziek in: een periode waarin het theatrale en het artistieke aspect in het door LSD en andere verruimende middelen aangedreven artiestenwereldje gemeengoed was.

Niet enkel de muziek doet het hem in deze fijn gemonteerde reeks, ook de mix van oude en recente interviews, en de resem rockweetjes maken het kijken de moeite waard.  Wist u bijvoorbeeld dat Pink Floyd tijdens de ‘The Wall’-tournee on stage een werkelijk gigantische muur tussen hen en het publiek liet bouwen, om op die manier uitdrukking te geven aan de toenemende vervreemding tussen band en publiek? Dat Pink Floyd omwille van deze act in steeds grotere stadions diende te gaan spelen -wat hen nog meer van het publiek vervreemdde- laten we even in het midden. De mooiste anekdote tot nu toe, werd verteld door Ginger Baker, drummer van Cream. Toen Jimmy Hendrix voor de eerste maal in London kwam, was de Engelse band ‘Cream’ onaantastbaar. Met Eric Clapton op gitaar kon dat ook moeilijk anders. De band waande zich superieur. Tot Jimmy één van hun concerten bijwoonde en tijdens de show vroeg of hij een potje mocht meespelen. Hendrix speelde Clapton van het podium, en een wilde carrière kondigde zich aan…

 Elke zaterdag, 22.10u, BBC2: voor de documentaire met de betere soundtrack.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder muziek