Categorie archief: Boek

Honderd jaar Eenzaamheid

garcia_marquez.jpg

“Honderd jaar Eenzaamheid” is één van de fantastische boeken van nobelprijswinnaar Gabriel Garcia Marquez. Het boek vertelt de rise and fall van de familie Buendia, die leeft in het op het moeras veroverde dorpje Maconda. Tegelijkertijd is het boek een bespiegeling van wat zich in de loop der jaren op het Zuid-Amerikaanse continent heeft afgespeeld: natuurrampen, uitbuiting, meedogenloze oorlogen… ook politieke bespiegelingen kunnen dan niet achterwege blijven. De conservatieve machthebbers worden uitgedaagd door de liberale rebellenleider Kolonel Aureliano Buendia, die eigenlijk niet uit ideologische overtuigingen vecht, maar wie het vooral om ‘trots’ te doen is.

Onderstaande passage uit het in 1972 voor het eerst gedrukte boek blijft ook in deze tijden van door marktonderzoek aangedreven politiek, een weergalloos interessante lezing waard, omdat het over de kern van politiek gaat:

Begin december werd het lang verwachte onderhoud, dat naar veler verwachting een eindeloze discussie had moeten worden, in minder dan één uur afgedaan. In de snikhete grote salon, waar het spookbeeld van de pianola stond opgebaard onder een wit laken, zette Kolonel Auraliano zich ditmaal niet in een krijtcirkel die door zijn adjudanten was getrokken. Hij nam plaats op een stoel tussen zijn politieke adviseurs en luisterde, zwijgend en gehuld in zijn wollen deken, naar de korte voorstellen van de onderhandelaars. Ten eerste vroegen ze hem om af te zien van een herziening van de aanspraken op grootgrondbezit, teneinde aldus de steun te verwerven van de liberale grootgrondbezitters. Ten tweede vroegen ze hem af te zien van de strijd tegen de invloed van de geestelijkheid, teneinde aldus de bijval van het katholieke volksdeel te verkrijgen. Tenslotte vroegen ze hem af te zien van zijn streven om gelijke rechten te verkrijgen voor wettige en onwettige kinderen, teneinde de onaantastbaarheid van het gezin te bewaren.

“U wilt dus zeggen”, glimlachte Kolonel Aureliano Buendia zodra de voorlezing beëindigd was,”dat wij uitsluitend vechten om de macht.”
“Het zijn tactische wijzigingen,” antwoordde één van de afgevaardigden. “Momenteel is het van belang om de volksaanhang te vergroten waarop onze strijd gegrondvest is. Later zullen we verder zien.”
     Eén van de politieke adviseurs van kolonel Aureliano Buendia haastte zich om tussenbeide te komen.
“Dat is een tegenstrijdigheid,” zei hij. “Als deze wijzigingen juist zijn, betekent dat, dat het conservatieve regime juist is. Als wij met deze wijzigingen onze aanhang onder het volk vergroten, zoals u beweert, dan betekent dat dat de regering een grote aanhang onder het volk heeft. Kortom, het houdt in, dat wij gedurende bijna twintig jaar gevochten hebben tegen de opvattingen van de natie.”
     Hij wilde verder gaan, maar Kolonel Aureliano Buendia weerhield hem met een handgebaar. “Verknoei uw tijd niet doctor,” zei hij. “Het belangrijkste is, dat we vanaf dit moment uitsluitend vechten om de macht.”

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boek, politiek

Over Leven in de Wetstraat

boek.jpg

Al enige tijd in de boekhandel verkrijgbaar: “Over leven in de Wetstraat”, een 160 pagina’s tellend boekje geschreven door Pol Van den Driessche, de doorwinterde wetstraatjournalist die sinds de voorbije federale verkiezingen op een CD&V-zitje in de senaat kan rekenen. In het boekje stelt Van den Driessche dat politici zich terug met hun corebusiness moeten gaan bezighouden (aan politiek doen), en zich niet met allerlei marketingfoorwijverij moeten inlaten. Tegelijkertijd is het enige werkelijk “vernieuwende” hoofdstuk uit het boek datgene dat handelt over restaurants waar je politici regelmatig kan zien degusteren. Iets in mij zegt dat het juist dit soort zaken zijn die onder marketingfoorwijverij ingedeeld kunnen worden. Soit.

Het laagdrempelige boekje met het te grote lettertype en de kinderlijke tittel is interessant leesvoer voor de wetstraatneofiet, maar ook niet meer dan dat. En dat is jammer voor iemand met zo’n rijke loopbaan als Van den Driessche, van wie je toch meer zou verwachten. Al kan juist het feit dat hij nu ook werkelijk practiserend politicus is, mede de oorzaak zijn dat er in dit boekje op veilig gespeeld wordt en er niet al te grote ontboezemingen gedaan worden.

  • Heerlijk! Die politieke journalisten onder elkaar. Wat de één niet durft te onthullen, weet de ander net goed genoeg te verhullen. Of niet? Vandaag in DeMorgen (woensdag 10 oktober) wordt het boek van Van den Driessche besproken door Yves Desmet. Daarin volgende interessante passage: “Hij (Pol) is ook niet te beroerd om in eigen hart te kijken, en vertelt voor het eerst hoe zijn toenmalige krant Het Nieuwsblad het bericht bracht dat Elio Di Rupo van pedofilie verdacht werd. Een politicus van de oppositie bezorgde zijn redactie een selectief proces-verbaal waarin een politieman een oude rekening met Di Rupo probeerde te vereffenen. Dat die politicus vandaag in kartel met het Vlaams Belang opkomt, vergeet hij er jammer genoeg bij te vermelden.”

    Volgens mij doelt Yves Desmet duidelijk op deze politicus, waarvan ik liever de Jeroom-cartoon in de link gezet had.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boek, politiek

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

kundera.jpg

 

Aan iedereen die nog een thesis, eindverhandeling, masterscriptie of whatever schrijven moet, en graag belezen, maar niet al te slijmerig over wil komen: blijven lezen! Of je kan gewoon volgende magistrale passage uit Milan Kundera’s prachtige boek ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’  (eerste druk 1985) gebruiken:

Franz schudt het hoofd: ‘In een welvarende maatschappij hoeven mensen niet met de handen te werken en kunnen zich wijden aan geestelijke activiteiten. Er komen hoe langer hoe meer universiteiten en hoe langer hoe meer studenten. Om te kunnen afstuderen moeten de studenten onderwerpen voor hun proefschrift bedenken. De onderwerpen zijn ontelbaar, want je kunt in deze wereld over alles een verhandeling schrijven. De volgeschreven vellen papier stapelen zich op in archieven die troostelozer zijn dan kerkhoven omdat niemand ze betreedt, zelfs niet op Allerzielen. De cultuur verdwijnt in de geproduceerde hoeveelheid, onder een lawine van letters, in de waanzin van de kwantiteit. Daarom vind ik dat één verboden boek in jouw voormalig vaderland oneindig meer betekent dan miljarden woorden die onze universiteiten spuien.’

1 reactie

Opgeslagen onder Boek