Honderd jaar Eenzaamheid

garcia_marquez.jpg

“Honderd jaar Eenzaamheid” is één van de fantastische boeken van nobelprijswinnaar Gabriel Garcia Marquez. Het boek vertelt de rise and fall van de familie Buendia, die leeft in het op het moeras veroverde dorpje Maconda. Tegelijkertijd is het boek een bespiegeling van wat zich in de loop der jaren op het Zuid-Amerikaanse continent heeft afgespeeld: natuurrampen, uitbuiting, meedogenloze oorlogen… ook politieke bespiegelingen kunnen dan niet achterwege blijven. De conservatieve machthebbers worden uitgedaagd door de liberale rebellenleider Kolonel Aureliano Buendia, die eigenlijk niet uit ideologische overtuigingen vecht, maar wie het vooral om ‘trots’ te doen is.

Onderstaande passage uit het in 1972 voor het eerst gedrukte boek blijft ook in deze tijden van door marktonderzoek aangedreven politiek, een weergalloos interessante lezing waard, omdat het over de kern van politiek gaat:

Begin december werd het lang verwachte onderhoud, dat naar veler verwachting een eindeloze discussie had moeten worden, in minder dan één uur afgedaan. In de snikhete grote salon, waar het spookbeeld van de pianola stond opgebaard onder een wit laken, zette Kolonel Auraliano zich ditmaal niet in een krijtcirkel die door zijn adjudanten was getrokken. Hij nam plaats op een stoel tussen zijn politieke adviseurs en luisterde, zwijgend en gehuld in zijn wollen deken, naar de korte voorstellen van de onderhandelaars. Ten eerste vroegen ze hem om af te zien van een herziening van de aanspraken op grootgrondbezit, teneinde aldus de steun te verwerven van de liberale grootgrondbezitters. Ten tweede vroegen ze hem af te zien van de strijd tegen de invloed van de geestelijkheid, teneinde aldus de bijval van het katholieke volksdeel te verkrijgen. Tenslotte vroegen ze hem af te zien van zijn streven om gelijke rechten te verkrijgen voor wettige en onwettige kinderen, teneinde de onaantastbaarheid van het gezin te bewaren.

“U wilt dus zeggen”, glimlachte Kolonel Aureliano Buendia zodra de voorlezing beëindigd was,”dat wij uitsluitend vechten om de macht.”
“Het zijn tactische wijzigingen,” antwoordde één van de afgevaardigden. “Momenteel is het van belang om de volksaanhang te vergroten waarop onze strijd gegrondvest is. Later zullen we verder zien.”
     Eén van de politieke adviseurs van kolonel Aureliano Buendia haastte zich om tussenbeide te komen.
“Dat is een tegenstrijdigheid,” zei hij. “Als deze wijzigingen juist zijn, betekent dat, dat het conservatieve regime juist is. Als wij met deze wijzigingen onze aanhang onder het volk vergroten, zoals u beweert, dan betekent dat dat de regering een grote aanhang onder het volk heeft. Kortom, het houdt in, dat wij gedurende bijna twintig jaar gevochten hebben tegen de opvattingen van de natie.”
     Hij wilde verder gaan, maar Kolonel Aureliano Buendia weerhield hem met een handgebaar. “Verknoei uw tijd niet doctor,” zei hij. “Het belangrijkste is, dat we vanaf dit moment uitsluitend vechten om de macht.”

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boek, politiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s