Political Consumerism. Over Groene Appels en de Apartheid (1)

zure_appel.jpg

Meewarig wordt er geklaagd over de toestand waar het politieke bestel zich in bevindt. De kloof tussen burger en politiek wordt steeds maar wijder, politieke participatie zakt steeds maar verder onder wat eens als het absolute minimum aanzien werd. Burgers worden bestookt met holle frasen als ‘goed bestuur’ en ‘vijf minuten politieke moed’. Alsof het dalende vertrouwen in ‘de politiek’ niet voldoende is, krijgen politici ook nog eens af te rekenen met een macht die hun petje te boven gaat: de economische markt. Waar de autoriteit van politici een halt toegeroepen wordt aan ’s lands grenzen, krijgen multinationals steeds maar meer voet aan de grond in ‘multi’ nations. Politici staan in de schaduw van de macht van de markt.

 Toch is niet alles kommer en kwel. Politiek speelt zich immers niet alleen af in het institutionele veld van kamer en senaat. In het extra-parlementaire territorium ontstaan er losse, non-hiërarchische netwerken die de markt hanteren als politieke arena en op die manier ‘non-state’ actors onder druk trachten te zetten. Deze nieuwe vormen van politieke participatie leggen niet enkel beslag op de periode van de stembusgang. Deze nieuwe vormen van politieke participatie zijn van een meer continue aard. Zij vormen een levensstijl. Door geen Zuid-Afrikaanse appels te eten ten tijde van het Apartheidsregime, door niet naar Oostenrijk af te zakken als daar een extreem-rechtse partij aan de macht komt, door Fair Trade Producten te kopen bij de lokale supermarkt,… doe je meer aan politiek dan je op het eerste zicht zou denken.

De algemene daling in traditionele politieke participatie betekent geen daling in politieke participatie an sich. Het is veeleer een volwassen reactie van een bevolkingsgroep die beseft dat de traditionele politiek aan macht inboet, en bijgevolg nieuwe methoden ontwikkelt om haar stem te laten horen.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder politiek

2 Reacties op “Political Consumerism. Over Groene Appels en de Apartheid (1)

  1. De keerzijde is evenwel dat men zo hun politieke ziel te koop aanbiedt, meer dan ooit tevoren. Rauwe politieke standpunten vallen heel moeilijk aantrekkelijk te verkopen, een ervaring of een gevoel leent zich hier echter veel beter voor. Mensen kopen dan ook geen banaan, maar een positief gevoel, het idee dat ze iets doen voor hun medemens. Zolang het bij zulke degelijke initiatieven blijft, vormt er zich niet echt probleem. Wanneer echter xenofobe ideeën via verdoken traditionele producten verkochten kunnen worden zijn we verder van huis vrees ik.

  2. dustyroadrecords

    U doelt op de voormalige toogstrateeg van het Vlaams Belang die Vlaamsche producten op de markt wil brengen, neem ik aan?
    Belangrijk is echter dat er buiten een historische, geen directe link is tussen de producten die de man wil aanbieden, en de partij waar hij voor staat. Als dat wel het geval zou zijn, ben ik akkoord met je stelling over ‘het verkopen van de politieke ziel’. Wat het mooie is aan ‘political consumerism’ is juist dat er geen link met partijpolitiek te trekken valt, en dat er dus een geheel nieuw domein (de markt) wordt aangeboord om je mening te verkondigen. Natuurlijk kan dat ook voor (in jouw ogen) ‘verkeerde’ doeleinden gebruikt worden.

    PS: Zou u een Baskisch kazeke kopen? (lacht)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s