Blogs en het Bronnengeheim

Kan ik eender wat posten op deze blog? Ongecontroleerd en ongeïnspireerd mijn standpunten als onoverkomelijkheden de wereld insturen? Het gezonde etische verstand is geneigd “nee” te antwoorden op deze vragen. Toch blijken blogs maar al te vaak kweekvijvers voor ongepast persoonlijk exhibitionisme te zijn. Niet enkel de intieme gemoedstoestand, maar ook de hypergenuanceerde mening over anderen en over andere onderwerpen worden zonder boe of ba geventileerd. De vrijheid van meningsuiting, weet u wel. Maar ook deze heeft haar grenzen. De grenzen van de vrijheid van menigsuiting werden vastgelegd in artikel 10 van het EVRM:

– 1. Een ieder heeft recht op vrijheid van meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid een mening te koesteren en de vrijheid om inlichtingen of denkbeelden te ontvangen of te verstrekken, zonder inmenging van enig openbaar gezag en ongeacht grenzen. Dit artikel belet Staten niet radio-omroep-, bioscoop- of televisieondernemingen te onderwerpen aan een systeem van vergunningen.
– 2. Daar de uitoefening van deze vrijheden plichten en verantwoordelijkheden met zich brengt, kan zij worden onderworpen aan bepaalde formaliteiten, voorwaarden, beperkingen of sancties, die bij de wet zijn voorzien en die in een democratische samenleving noodzakelijk zijn in het belang van de nationale veiligheid, territoriale integriteit of openbare veiligheid, het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten, de bescherming van de gezondheid of de goede zeden, de bescherming van de goede naam of de rechten van anderen, om de verspreiding van vertrouwelijke mededelingen te voorkomen of om het gezag en de onpartijdigheid van de rechterlijke macht te waarborgen.

Allemaal mooi, daar niet van, maar wacht eens even! Aandachtige en kritische lezers kunnen zich de vraag stellen in hoeverre het bovenstaande wel werkelijk art. 10 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens is. Hoe zit dat nu juist met blogs en bronvermeldingen?

Wat het juridische gedeelte van het antwoord op deze vraag betreft, kunnen we stellen dat “iedereen die op het internet een journalistiek bericht plaatst, beschermd is door de wet op het bronnengeheim”. Aanvankelijk gold het bronnengeheim enkel voor bezoldigde journalisten. Dit werd door het Arbitragehof in 2005 echter discriminerend bevonden. De persvrijheid, waar het bronnengeheim een onderdeel van is, werd door het Hof in een democratische samenleving zo belangrijk geacht, dat alle soorten journalisten het recht moesten hebben om hun bronnen niet bekend te maken. Dus ook bloggers vallen onder deze bescherming. Niet dat bloggers vaak dingen te melden hebben die eventueel onder het bronnengeheim zouden kunnen vallen. Of toch?

Het praktische gedeelte van het antwoord op bovenstaande vraag, noopt mij tot de stelling “dat enkel blogs die hun bronnen vermelden met enige serieux bekeken dienen te worden.” Dit alles om aan te geven dat het creëeren van een forum waar mensen van verschillend pluimage hun gedachten op mogen ordenen niet noodzakelijk bijdraagt tot een betere informatievoorziening. Waarschijnlijk is dat ook niet de bedoeling van het blogfenomeen. Maar toch. De betrekkelijke onzekerheid over de waarde van de informatie die blogs leveren maakt ze, meer dan andere media, voor interpretatie vatbaar, onvoorspelbaar en daarmee onbetrouwbaar. Hoe achterhaal je of een blog nieuwswaardig is? is dan ook een belangrijke vraag, waarbij het antwoordop deze vraag de verdere ontwikkeling van civic journalism enkel maar ten goede kan komen. 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder media

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s