Communicatie als een boomerang: Wie gelooft die mensen nog?

boomerang1.jpg

Er wordt graag gesproken over de zogenaamde verkleutering van vanalles en nog wat: van het onderwijs, van kunst, van cultuur, … noem maar op. “In onzen tijd was het allemaal veel beter”. Ook de politiek ontsnapt hier niet aan. Waar vroeger (zogezegd) gesproken werd over inhoud (maar niemand werkelijk luisterde, omdat je toch tot één of andere zuil veroordeeld was), draait het nu bij wijze van spreken enkel nog maar om het dragen van het juiste brilmontuur. Met uitgestrekte en beschuldigende wijsvinger wordt er gewezen naar de media, die sappige verhalen brengt over kwesties uit het leven van politici die niets met politiek te maken hebben. Bovendien verwacht diezelfde media dat politici in soundbites van minder dan 20 seconden hun standpunt over best wel ingewikkelde zaken kunnen weergeven. Want in uitgebreide duiding is kiezer-koning kijker-consument niet geïnteresseerd. Lang leve de vluchtigheid, de impressie. Het ongefundeerde gezwets.

 

Soms kan een soundbite het slachtoffer worden van zijn eigen succes, en vol in het gezicht van de zender terechtkomen. Boem. Pats. Een blauw oog. Wie gelooft die mensen nog? Goed Bestuur!

Bush Sr., vader van, vergeleek in zijn speeches naar aanleiding van de toenmalige inval in Irak, Saddam met Hitler, om op die manier zijn Amerikaanse landgenoten te overtuigen van de noodzaak van een belegering. Er waren inderdaad heel wat paralellen te trekken tussen Saddam en Hitler. Los van de uiterlijke gelijkenissen, beiden waren in het bezet van een aardig behaarde bovenlip, beroepte Bush zich op de annexatie van een klein buurland, en de “neiging” tot het uitroeien van een bepaalde bevolkingsgroep. Tegenstanders van de invasie vergeleken een mogelijke inval dan weer met Vietnam, en hoe het oorlog voeren op moeilijk en onbekend terrein desastreuze properties aannemen kan. Bush Senior won de woordenoorlog die aan de echte belegering vooraf ging, de Hitler-metafoor werd een succes. De populariteit van Bush steeg in de polls, de zekerheid van een herverkiezing groeide met de dag. Intussen verliep de invasie van Irak niet echt zoals gepland. Amerika besloot zijn troepen terug te trekken. Het kleine Koeweit (Q8) was tenslotte toch bevrijd! Missie geslaagd?

Nee. De Hitler van Bagdad bleef ongedeerd. Meer nog, hij bleef de numero uno van zijn land. Als we de metafoor doortrekken, zou dit zijn alsof de geallieerden zich in ’45 tevreden stelden met het verjagen van Hitlers troepen tot binnen de eigen Duitse landsgrenzen, en hem rustig lieten zetelen, broedend op een soortement derde rijk bis. De populariteit van Bush Senior smolt sinds de terugtrekking uit Irak dan ook als sneeuw voor de zon: Wie geloofde deze man nog?

De gelijkenissen van deze historiek met de huidige situatie van Leterme zijn talrijk, maar daarom niet allemaal ‘s mans eigen fout. ‘The duty of the opposition is to oppose’ zei een wijs staatsman ooit. Leterme deed dit voortreffelijk. Hij slaagde erin om de federale regering ongestraft te ridiculiseren. Wie gelooft deze mensen nog? Dat Leterme dit ongestraft kon doen, had veel te maken met de verhouding tussen het Vlaamse en Federale niveau in onze staat. De Vlaamse regering bestond uit een klassieke tripartite(CD&V, SP.A, VLD), de federale regering kleurde Paars. Doordat CD&V geen federale regeringsbevoegdheden torste, kon zij ongemeen hard inhakken op het Paarse beleid, zonder teruggefloten te worden. De voedingsbodem om te radicaliseren werd niet enkel verrijkt met communautaire breuklijnen als thema dat leefde bij het kiespubliek. Dit gold immers enkel tijdens de campagne. Ook het verschil in regeringssamenstelling wat de verschillende bestuursniveau’s in België betreft, droeg sinds 2004 een steen(tje) bij.

Zes lijnen hierboven schreef ik dat Leterme ongestraft kon inhakken op het Paarse beleid. Maar is dat nog steeds werkelijk zo? Stemmen halen is één ding, en hoeft met al het gespin en de toegenomen media-aandacht van vandaag de dag niet eens meer zo moeilijk te zijn. Maar stemmen verzilveren, dat is een ander paar mouwen…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder media, politiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s